بدون عنوان

سلام به روي ماه گل دخترم، تاج سرم.

دو ماهي و چند روزي هست كه از انتقالي من ميگذره. تازه الان دارم حس مي كنم كه دوباره زندگيمون به روال عادي خودش برگشته. (تقريبا" مثل زمان قبل از استخدامم). البته با كمي تفاوت. روال عادي زندگيمون از اين قراره: صبح بعد از نماز ديگه من نمي خوابم و شروع به آماده كردن صبحانه و كاراي خونه مي كنم. شما هم كه مثل هميشه زود بيدار مي شي (خدارو شكر ه نبايد خواب آلود ببرمت مهد). معمولا" با من و بابايي صبحانه ميخوري و ساعت 7 همرا بابا ميري مهد. (هنوزم گريه ميكني و دوست داري با بابا بري سركارش). ولي از مهد هم بدت نمياد. ظهرم بابا ساعت 1 و نيم تا 2 مياد دنبالت و با هم مياييد خونه. منم ساعت 2 و ربع ميام خونه. ناهار ميخوريم و ميخوابيم. بعضي روزا اجازه نميدي حتي ما ناهار بخوريم. از فرط خستگي خواب ميري (معمولا" توي تابت مي خوابي). اگه سر و صدايي نباشه دو سه ساعتي خوب ميخوابي. عصر هم بايد حتما با بابايي بري دوري بزني و خريد كني. خدا رو شكر شبا هم زود مي خوابي. جالبه كه هنوز بايد گوشتو بگيري و بخوابي.

اخلاقيات نا پسند شما (مي نويسم كه بعدا" كه بزرگ شدي بخوني و خجالت بكشي): به شدت در لباس پوشيدن، مو شونه كردن و آماده شدن براي بيرون بد اخلاقي مي كني و منو اذيت مي كني، تا حدودي تو بعضي كارا (نه همه) لجبازي مي كني(كه البته فكر كنم طبيعي باشه) و اينكه شما هنوز شير نميخوري. هر چي فكر ميكنم ديگه چيزي به ذهنم نمياد كه گله كنم از دستت. آخه وقتي با دوستام كه بچه هاي هم سن شما دارند، صحبت مي كنم مي بينم كه چقدر خوبي. اي كاش اين توي چند مورد هم اذيت نمي كردي!

در عوض جيغ جيغو نيستي، دست بزن نداري، حرف بد نميزني كه خودش يه عالمه ست. خوب هر چي بشه به قول بابا، شما دختر آقا ابراهيمي! و نفس مامان.

توي مهد هم چيزاي خوبي ياد گرفتي: اعوذ بالله...  را با اشاره و معني مي گي. با خودت كه بازي مي كني شعراي مهدو تكرار مي كني: تپل تپل، جانم تپل، تپله ميگه، چي چيو ميگه، من اينجور و اينجور ميكنم....

حرف براي گفتن زياده آخه شيزين زبونيات زياده! دوستت دارم عزيزم

رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا